Gönderen Konu: Câmi’lere Saygı*  (Okunma sayısı 4373 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

TuLİP

  • Ziyaretçi
Câmi’lere Saygı*
« : 11 Şubat 2008, 01:15:44 »

CÂMİ’DE YAPILMASI CÂİZ OLMIYAN ŞEYLER 22:

İbâdet yapmak için, toplanılan yerlere (Ma’bed) veyâ (İbâdethâne) denir. Yehûdîlerin ma’bedlerine (Sinagog) ve (Havra) denir. Hıristiyanların ma’bedine (Kilise) ve (Bî’a) veyâ (Savme’a) denir. Müslimânların ma’bedine (Mescid) ve (Câmi’) denir. Ma’bedlerde ibâdet yapılması ve dinlerin emrleri, yasakları, öğretilir. Şimdi ma’bedlerde konuşan vazîfeliler iki şey üzerinde durmakdadırlar:

1 — Parlak, yaldızlı sözlerle, acıklı hikâyelerle, nağmeli hazîn okumalarla, hattâ çalgı ve hoparlörlerle, dinleyicileri rikkate, heyecâna getirmek, kalbleri alarak, onların teslîm olmalarını, bir gâyeye sürüklenmelerini sağlamak.

2 — Dînin emrlerini, yasaklarını öğretmek ve bunlara uyulmasını sağlamak.

Bugün hıristiyanların kiliselerinde ve yehûdîlerin havralarında, kalblerin, rûhların değil de, yalnız nefslerin, düşüncelerin birleşdirilmesine çalışılmakdadır. Dînî vecîbeler olarak da, eski din adamlarının koydukları ve her zemân, her yerde başka olan şeyler öğretilmekdedir. Bunun için, kiliseler, havralar, bir ma’bed değil, bir politika, bir konferans yeri olup, insanları uyuşdurarak, liderlerin, şeflerin arzû ve düşüncelerine sürüklemekdedirler.

Câmi’lerde de, din adamları arasına sızarak, böyle siyâset ve kazanc gâyesi ile konuşan her zemân görülmüşdür. Bunlar, islâm âlimlerinin kitâblarını okumamış, mezhebsizlerin, sapık kimselerin bozuk kitâblarına aldanmış din câhili (Yobaz)lardır. İslâmiyyetin îcâblarını öğretmek ve yapdırmak şöyle dursun, kendileri bile öğrenememiş zevallı kimselerdir. Bunlar, doğru dürüst abdest ve gusl almasını, şartlarına uygun ve ihlâs ile nemâz kılmasını bilmiyen câhil ve sapık kimseler olup, her asrda müslimânları şaşırtmışlar, islâmiyyete ve millete zararlı olmuşlardır. Uzun cübbe, büyük sarıkla, minberlerde, va’z kürsîlerinde tegannî ile, nota ile okuyup, yaldızlı sözlerle, heyecânlı hikâyelerle konuşarak, dinleyicileri köksüz ve geçici bir te’sîr altına alabilen birer hatîb, konferanscı olmuşlardır. Siyâsî partilerin, diktatörlerin, faşist idârecilerin ve kiliselerin sözcüleri gibi, geçici heyecân vererek dindârları aldatmışlardır. Âlimlerimiz bunlara din adamı değil, din ve îmân hırsızı, (Yobaz) demişlerdir. İslâm âlimlerinin kitâblarından anlatan ve sözleri, hâlleri, işleri, bu kitâblara uygun olan hakîkî din adamları, islâmiyyeti bunların zararlarından korumuşlardır.

Ebüssü’ûd efendi “rahmetullahi teâlâ aleyh” fetvâsında buyuruyor ki, (Bir köyde veyâ mahallede mescid olmayıp, cemâ’at ile nemâz kılmasalar, hükûmet bunlara zorla mescid yapdırmalıdır. Cemâ’ati ihmâl edenleri ta’zîr etmelidir. 940 [m. 1533] senesinde bu husûsda her vilâyete emr gönderilmişdir). (Mecmû’a-i cedîde)de diyor ki, (Eski bir mescid, cemâ’ati alamazsa, mahalle halkı kendi paraları ile bunu yıkarak genişini yapmaları câizdir).

(Halebî-yi kebîr), 613. cü sahîfede diyor ki, (Mahalle mescidinde, cemâ’at az olsa dahî, nemâzı burada kılmak, cemâ’ati çok olan büyük câmi’de kılmakdan efdaldir. Mahalle câmi’indeki cemâ’ati kaçıranın, başka câmi’deki cemâ’ate gitmesi efdaldir. Başka câmi’ cemâ’atine yetişemezse, yalnız kılmak için, mahalle mescidini tercîh etmek efdaldir. Mahalle mescidinde imâm, müezzin bulunmazsa, cemâ’atden biri, bu vazîfeyi yapar. Başka câmi’e gitmezler. Mahalle mescidinin imâmı, yatsı nemâzını, beyâzlığın gayb olmasını beklemeyip, dahâ erken güneşin batdığı yerde kırmızılık gayb olunca kılarsa, bununla birlikde, erken kılmayıp, beyâzlığın da gayb olmasını bekleyip, yalnız kılmak efdaldir. [Ya’nî dahâ iyidir. Büyük şehrlerde yatsı ezânları erken okunuyor. İmâm-ı a’zamın ictihâdına uyulmıyor ise de, imâmeyn kavline göre okunduğu için, bu cemâ’at ile kılmak câizdir.] Mahallenin imâmı fısk ile meşhûr ise, ya’nî büyük günâh işliyorsa,[meselâ, ezânı ahkâm-ı islâmiyyeye uygun olarak okumuyorsa] başka mescidin cemâ’atine gitmelidir. Çünki, mekrûhdan sakınmak, sünnet işlemekden dahâ önce gelir).

İbni Âbidîn buyuruyor ki:

1 — Câmi’ kapısını kilidlemek mekrûhdur. Hırsız tehlükesi varsa, mekrûh olmaz.

2 — Câmi’ üzerinde cimâ’, tahrîmen mekrûhdur. Kâ’be-i mu’azzama ve câmi’ üzerine basmak da mekrûhdur. Câmi’ üzerine cünüb çıkmak harâmdır.

3 — Câmi’ üzerine abdest etmek tahrîmen mekrûhdur. [Câmi’in altına ve mihrâb dıvarının önüne abdesthâne yapmanın mekrûh olduğu (Tergîb-üs-salât)da yazılıdır.] Çünki, câmi’lerin üstü, semâya kadar mesciddir. Altı da böyledir. Altını şadırvan, hamâm yapmak câizdir.

4 — Câmi’den ba’zan geçmek câizdir. Yol hâline getirmek mekrûhdur. Özr olursa, mekrûh olmaz. Hergün mescide ilk girişde (Tehıyyet-ül-mescid) kılar. Sonraki girişlerinde kılmaz. Hamevî (Eşbâh) şerhinde diyor ki, (Câmi’e girenin (Tehıyyet-ül-mescid) olarak, iki rek’at nemâz kılması, sözbirliği ile sünnetdir. Ba’zan, müstehab deyince sünnet anlaşılır. Kur’ân-ı kerîm okunuyorsa, tehıyyet kılınmaz. Çünki, Kur’ân-ı kerîmi dinlemek farzdır. Farz-ı kifâye için dahî sünneti terk etmek evlâdır. Kur’ân-ı kerîmi tegannî ile okumak ve bunu dinlemek harâmdır). [Dört vakt nemâzın sünnetlerini kazâ niyyeti ile kılmak lâzım olduğu buradan da anlaşılmakdadır.] (Kâdîhân)da diyor ki, (İmâm tegannî ile okuyorsa, başka mescide gitmek efdaldir. Zânî veyâ fâiz yiyici ise [veyâ başka harâm işlediği, zevcesini, kızını açık gezdirdiği ma’lûm ise] başka mescide gitmelidir). Zarûretsiz câmi’den geçmeği âdet eden, fâsık olur. Câmi’e hangi ayakla girip çıkılacağı, 70. ci madde başında yazılıdır.

5 — Câmi’lere necâset sokmak mekrûhdur. Üzerinde necâset bulunan kimse, câmi’e giremez. Necs yağ ile kandil yakmak câizdir. (Fetâvâ-i fıkhiyye)de diyor ki, (Mescidde necâset gören kimsenin, bunu hemen temizlemesi lâzımdır. Temizlemeği özrsüz gecikdirirse, günâh olur. Nemâz kılanın üzerinde, secde yerinde necâset görenin, bunu ona bildirmesi lâzımdır. Bunu haber vermek ve nemâzı geçecek olanı uyandırmak vâcib değildir, sünnetdir).

6 — Necs su ile yapılmış harç ve çamur ile câmi’ sıvamak mekrûhdur. Temiz su ile yapılmış, tezek karışık çamurla sıvamak mekrûh olmaz. Çünki, bunda zarûret vardır. [(Hindiyye).] Ellialtıncı maddeye bakınız!

7 — Câmi’de, kap içine abdest bozmak mekrûhdur. Kan aldırmak da böyledir. Yel kaçırmak mekrûh olmaz.

8 — Necâset bulaşdıracak olan deliyi ve küçük çocukları câmi’e sokmak harâmdır. Necâset tehlükesi olmazsa, mekrûhdur.

9 — Câmi’de pazar kurmak, yüksek sesle konuşmak, nutk söylemek, kavga etmek, silâh çekmek, cezâ vermek tahrîmen mekrûhdur. [Cum’a ve bayram hutbelerinde nutk verir gibi okumak, konuşmak harâmdır.]

10 — Sokakda gezilen na’lın, ya’nî ayakkabı ile câmi’e girmek mekrûhdur. Temiz mest ve na’lın ile nemâz kılmak, çıplak ayakla kılmakdan efdaldir. Yehûdîlere muhâlefet olur. Birinci kısm, 68. ci maddeye bakınız! [Na’leyn, altı deri, üstü açık ve tasmalı ayakkabıdır. Altı tahta na’leyn ile gezmek mekrûhdur].

Bir odası mescid yapılmış olan ev üzerine ve içinde mushaf bulunan oda üzerine abdest bozmak ve cimâ’ etmek mekrûh olmaz. Cenâze ve bayram nemâzları kılınan yerler de böyle ise de, buralardaki imâma, câmi’deki cemâ’at uyabilir. Buralara, câmi’ avlularına, medrese ve tekkelere, hâid kadın ve cünüb girebilir.

11 — Câmi’lerin kıbleden başka dıvarlarını süslemek câizdir. Fekat, bu parayı fakîrlere harc etmek efdaldir. Kıble dıvarını kıymetli şeylerle, renklerle süslemek mekrûhdur. Yan dıvarların fazla süslü olması da mekrûh olur.

(Dürr-ül-muhtâr)da nemâzın mekrûhları sonunda buyuruyor ki, (Câmi’lerin efdali Kâ’be-i mu’azzama, sonra bunun etrâfındaki (Mescid-i harâm), sonra Medîne-i münevveredeki (Mescid-i Nebî)dir. Sonra, Kudüsdeki (Mescid-i aksâ), sonra, Medîne-i münevvere şehri yanındaki (Kubâ) mescididir. Mescid-i Nebînin yüz zrâ’ eni, yüz zrâ’ boyu vardı. Bir zrâ’ yarım metredir. Sonra, zemânla genişletildi. Şimdiki hâlinde de efdaldir).

[En kıymetli toprak, kabr-i se’âdetde, cesed-i Peygamberîye “sallAllahü aleyhi ve sellem” temâs eden topraklar olup, Arşdan, Cennetlerden dahâ kıymetlidir. Ona yakın olan zemân, mekân, evlâdı, bütün eşyâ, Ona uzak olanlardan dahâ kıymetli, efdaldir. Câmi’ler ve Peygamberler, bundan müstesnâdır].

12 — Câmi’lerde, [sarkıntılık ederek] dilenmek harâmdır.

13 — Câmi’de, sarkıntılık eden dilenciye sadaka vermek harâmdır.

14 — Gayb olan şeyleri, câmi’de araşdırmak mekrûhdur.

15 — Mü’minin hicvi, aşk, ahlâksızlık gibi harâm şeyler bulunan şi’ri okumak tahrîmen mekrûhdur. Va’z, nasîhat, hikmet, Allahü teâlânın ni’metleri bulunan, mü’minleri medh eden şi’rleri [ya’nî ilâhî ve mevlid] tegannî etmeden okumak sevâb ve târihî şi’rleri nâdiren okumak mubâh ise de, şi’rle meşgûl olmak makbûl değildir. Câmi’lerde ilâhî ve mevlidleri [nemâz kılanlara mâni’ olmamak şartı ile], ara sıra okumak câizdir. Her zemân okuyup, âdet hâline getirmek câiz değildir.

16 — Özrü olmıyanların Kur’ân-ı kerîmi dinlemeleri farz-ı kifâyedir. İş görenler, uyuyanlar ve câmi’de nemâz kılan, va’z veren yanında yüksek sesle Kur’ân-ı kerîm okumağa başlamak günâhdır. [Radyoyu, teybi açan gibi, bunlara sesini vermiş olan hâfız da, Kur’ân-ı kerîme hurmetsizlik etmiş, günâh işlemiş olur.]

17 — Câmi’lere abdest suyu sıçratmak, balgam, sümük bulaşdırmak mekrûhdur. Câmi’de husûsî hâzırlanmış yerde abdest almak câiz olur.

Zemzem kuyusunun etrâfında abdest almak ve gusl etmek câiz değildir. Çünki, burası câmi’ içindedir. Buraya cünüb girmek câiz değildir.

18 — Câmi’lere, lüzûmsuz ağaç dikmek mekrûhdur. Câmi’in rütûbetini çekmek, gölge yapmak gibi umûma fâidesi olursa, câiz olur. Şahsî menfe’ati için dikmek, mekrûh olur.

19 — Câmi’de birşey yimek, uyumak mekrûhdur. Müsâfir olan müstesnâdır. Müsâfir, câmi’e girerken (İ’tikâf)a niyyet etmeli, önce tehıyyet-ül-mescid olarak, nemâz kılmalıdır. Sonra, yiyebilir ve dünyâ kelâmı konuşur. İ’tikâf eden yiyebilir, yatabilir. İ’tikâf sünnet-i müekkededir. İ’tikâfı terk etmek, beş vakt nemâzın sünnetlerini özrsüz kılmamak gibi olduğu (Berîka)da yazılıdır.

Câmi’de soğan, sarmısak gibi fenâ kokulu şeyleri yiyene [sigara içene] mâni’ olmalıdır. Kasabları, balıkcıları, ciğercileri, yağcıları, üzerleri pis ise ve pis kokarsa ve üzeri pis kokanları ve cemâ’ati dili ile incitenleri, câmi’den çıkarmalıdır. İlâc olarak kokulu şey özr ile veyâ unutarak yiyen, cemâ’ate gelmez. Ma’zûr olur. Pis koku insanlara ve meleklere eziyyet verir.

20 — Câmi’de, alış veriş olan her akd [sözleşme] mekrûhdur. Nikâh yapmak ise müstehabdır.

21 — İbâdet etmeyip, câmi’de dünyâ kelâmı ile meşgûl olmak tahrîmen mekrûhdur. Ateş odunu yiyip bitirdiği gibi, câmi’de dünyâ kelâmı konuşmak da, insanın sevâblarını giderir. İbâdetden sonra, mubâh olan şeyleri, hafîf sesle konuşmak câizdir. İslâmiyyetin beğenmediği şeyleri konuşmak, her zemân câiz değildir.

22 — Câmi’de kendine muayyen yer ayırmak mekrûhdur. Fekat, dışarı çıkarken, kimse oturmasın diye, yerine ceketini bırakırsa, gelince oraya tekrâr oturabilir. Umûmi yerlerde, Minâda, #Arafâtda, [vapurda, otobüslerde de] böyledir. Ya’nî oturmağı âdet etdiği yere başkası oturmuş ise, kaldıramaz. Kendine, ihtiyâcından fazla yer ayırırsa, fazlasını başkası alabilir. Bu yerin fazlasını, iki kişi isterse, hangisine verirse, o oturur. İkisi de istemeden, bu fazla yere biri oturursa, bundan alıp ikincisine veremez. Fekat, burayı, onun emri ile, onun için ayırdım, kendim için ayırmadım diye yemîn ederse, kaldırabilir. Satıcıların pazar yerinde yerleşdikleri yer de böyle olup, önce geleni sonra gelen yerinden kaldıramaz. Bütün bu umûmî yerlerde, ilk oturan, herkese zararlı olmuş ise, kaldırılabilir.

Nemâz kılanlar sıkışıyorsa, kılmıyanları kaldırabilirler.

Mahalle mescidi dar geliyor ise, o mahalleden olmıyanları, dışarı çıkarabilirler.

Mahalle câmi’inin gelirini toplaması, ta’mîrini, masraflarını idâre etmesi için, mahalle halkının bir (Mütevellî) ta’yîn etmesi câizdir [ve lâzımdır].

Câmi’in bir tarafında hâfız Kur’ân-ı kerîm okuyor, bir tarafda da Ehl-i sünnet olan sâlih bir kimse va’z veriyor ise, va’z dinlemek efdaldir. [Hele hâfız fâsık ise, tegannî ile okuyorsa, dinlemek câiz değildir. Câmi’, kubbesi, minâresi olan binâ demek değildir. İçinde, hergün beş kerre, cemâ’at ile nemâz kılınan binâ demekdir. Nemâzdan evvel veyâ sonra, bu cemâ’ate va’z vermek de câizdir. Va’z, Ehl-i sünnet i’tikâdında olan bir zâtın, Ehl-i sünnet âlimlerinden birisinin bir kitâbına bakarak okuduğu veyâ ezberden söylediği bir sözünü açıklaması demekdir. Mezhebsizlerin, ingiliz câsûslarının ve misyonerlerin konuşmalarına va’z denmez, nutuk ve konferans vermek denir. Câmi’lerde nutuk ve konferans vermek ve bunları dinlemek câiz değildir. Ehl-i sünnet âlimlerinin her sözü, Kur’ân-ı kerîmin ve hadîs-i şerîflerin tefsîrleri, îzâhlarıdır.]

Câmi’lerdeki yarasa ve güvercinleri koğmak ve yuvalarını dışarı atmak câizdir. Çünki, câmi’leri kirletirler. Câmi’lerin temiz olması için bunlar çıkarılır. (Fetâvâ-i kâri-ül-Hidâye)de ve (Cevâhir-ül-fetâvâ)da diyor ki, (Câmi’leri kirleten kuşları çıkarmak mümkin olmazsa, öldürmek câizdir. Eziyyet veren hayvanlar heryerde öldürülebilir). Câmi’ dışındaki kuş yuvalarını bozmak, câiz değildir.

Kâdîhân “rahmetullahi aleyh” fetvâsında diyor ki, (Bir şehrde, bir köyde, bir mahallede ezân okunmazsa, hükûmetin zorla okutması lâzımdır.) (Fetâvâ-yı Hindiyye)de diyor ki, (Ezân, câmi’in dışında veyâ minârede okunur. Yüksekde okumak ve sesini çoğaltmak için kendini zorlamamak sünnetdir). Görülüyor ki, ezân ve ikâmeti ho-parlör ile okumağa lüzûm yokdur. Çünki, her mahallede ezân okunmakdadır. İbâdetleri teyp, radyo ve ho-parlörle ve televizyonla yapmak bid’atdir. Bid’at büyük günâhdır. [Müezzin ezânı ve imâm efendi kırâeti câmi’ cıvârında bulunan ve câmi’deki cemâ’ate işitdirecek kadar tabi’î sesleri ile okur. Uzaklardan işitilmesi için, kendilerini zorlamaları mekrûhdur. Ho-parlör [Mizmâr] kullanmağa lüzûm olmadığı buradan da anlaşılmakdadır. (Müncid)de diyor ki, her dürlü ses çıkaran âletlere (Mizmâr) denir. Davul, def, ney, zurna, keman, ud, ho-parlör, teyp, televizyon, birer mizmârdır. İbni Hâcer-i Mekkî, (Keffür-reâ’ an muharremât-ilâ lehvi vessimâ’) kitâbında diyor ki, (Hadîs-i şerîfde (Davulu ve mizmârı yok etmek için emr olundum) ve (Bir zemân gelir ki, Kur’ân-ı kerîmi mizmârlardan okurlar. Okuyanlara ve dinleyenlere Allahü teâlâ la’net eder) buyuruldu.) Ezân ve mevlid okumak da böyledir. 3.cü kısmda, 52.ci maddeye bakınız!]

Kişi noksânını bilmek gibi, irfan olmaz!

 

Bî-vefâdır ey denî dünyâ senin her ni’metin.
Sarsar-ı bâd-ı ecel, mahv eyliyor her rif’atin!

« Son Düzenleme: 06 Mayıs 2009, 00:21:21 Gönderen: mystic »

ABI HAYAT

  • Ziyaretçi
Ynt: Câmi’lere Saygı
« Yanıtla #1 : 11 Şubat 2008, 01:20:22 »
Allah razi olsun kardesim.

jager

  • Ziyaretçi
Ynt: Câmi’lere Saygı
« Yanıtla #2 : 11 Şubat 2008, 01:29:21 »
Teşekkürler.

Mahi

  • Ziyaretçi
Mescid ve kıbleye tazim:
« Yanıtla #3 : 22 Temmuz 2008, 18:29:05 »
Mescidlerin en faziletlisi Harem-i Şerif (Ka’be) dir. Sonra Medineyi Münevvere de ki Mescid-i Nebevi dir. Sonra Kudüs’te ki Mescid-i Aksa, sonra mahalle mescitleri, sonra yollarda gelip geçenin namaz kılması için yapılan mescitlerdir. Eğer malum bir imamı ve müezzini yoksa bunlarda itikaf olmaz. Bundan sonra evlerin mescitleridir.

       Mescide hürmet bakımından vazifelerimiz:

  Fakih Ebu Leys Tenbih isimli kitabında mescidin hürmeti onbeş şeydir dedi.

  1- Eğer mescitte ki insanlar ders, zikir ve ibadetle meşgul değilse selam vermek.[1]

 2- Oturmadan evvel iki rek’at namaz kılmak. Buna tahiyyetül mescit denir.

 3-  Mescitte bir şey alıp satmamak.

 4-  Mescitte kılıç çekmemek.

 5-  Bir kaybı istememek (İlan etmemek)

 6-  Allah’ın zikrinin dıişında sesini yükseltmemek.[2]

 7-  Mescitte dünya kelamı konuşmamak.

 8-  İnsanların omuzlarından atlayarak ileri veya geri gitmemek.

 9-  Yer hususunda kimseyle niza yapmamak.

10- Safta insanları daraltıp rahatsız etmemek.

11-Namaz kılanların önünden geçmemek.

12-Mescide tükürmemek.

13-Mescitte parmakları çıtlatmamak.

14-Mescitleri pislikten, küçük çocuk ve delilerin kirletmesinden ve had cezalarını icra etmekten uzak tutmak.       

15-Allah-ü telayı çokça zikretmektir. Garaib’te de böyledir.

             Konuşmak için mescide oturmak bilittifak mübah değildir. Çünkü mescid dünya işleri için yapılmamıştır. Salatülcellabi ismli kitapta “Dünya kelamlarından mübah olanları mescitte konuşmak caiz olur. evla olan ise Allâh-ü Teâlâyı zikirle meşgul olup dünya kelamı konuşmamaktır.” dedi. Timurtaşi’de de böyledir.[3]  Bir hadis-i şerifte “Mescitte dünya kelamı konuşmak hayvanın otu yediği gibi hasenatı yer.” buyurulmuştur.[4] Hangi mescit olursa olsun mescitlerin üstüne çıkmak mekruhtur. Bundan dolayı sıcak her ne kadar şiddetli olsa cemaatle mescidin üzerinde namaz kılmak mekruhtur. Ancak mescit cemaate dar geldiği için zaruretten dolayı mescidin üzerine çıkıp namaz kılarsa mekruh olmaz. Garaib’te de böyledir.[5]  İki ayağını uykuda veya uyanık halinde kıble cihetine uzatmak mekruhtur. Şeriat kitaplarının karşısına uzatmakta mekruhtur. Hanımıyla cima ederken ayaklarını kıble tarafına uzatmakta böyledir. Serahsi’nin Muhît’inde de böyledir. Mescidin kıble tarafına tuvalet yapmakta mekruhtur. Siraciye’de de böyledir. İmâm-ı Muhammed (r.h) şöyle buyurmuştur: Ben mescidin kıble cihetine tuvalet, hama ve kabristanlık yapmayı hoş görmüyorum. Fukaha İmâm-ı Muhammed’in kavlini izah sadedinde bazısı “İmam-ı Muhammed bununla hamamın duvarını murad etmedi, hamamın pis suyunun kıble tarafında olmasını ve namaz eda ederken necasete karşı dönmeyi kasd etti.” dediler. Tuvaletle de “Nefsülmahrec yani tuvaletin kendini kasdetti.” derken,  bazıları da “Tuvaletin duvarını kasdetti” dediler. Kabrin mekruh olmasının manası hakkında bazıları Yahudilere benzememek içindir” derken, bazıları da kabirde ölülerin kemikleri olduğu içindir” dediler. Ölülerin kemikleri ise necistir. Bütün bu anlatılanlar namaz kılanla bu yerlerin arasında duvar veya sütre olmadığı zamandır. Eğer duvar olursa mekruh olmaz. Çünkü duvar onlarla namaz kılanın arasını ayırır. Duvar olmadığı zaman cemaatin mescidinde mekruh olup evinin mescidinde mekruh değildir. Her Müslüman evinde namaz kılmak için bir yer yaptırması müstehaptır. Ancak bu yer mescit hükmünü almaz, yine kendi mülküdür. Kıble cihetinde ki hedefe atış yapmak mekruhtur.

            İmâm-ı Ebu Yusuf şöyle dedi: bir yer gasben alınırda o yere mescit, hamam veya dükkan yapılırsa; o mescitte namaz kılmakta, hamam da yıkanmakta dükkandan alış veriş yapmakta beis yoktur. Ancak böyle bir yeri kiralamak caiz olmaz. Bir ev gasbedilip mescit yapılırsa, o evde namaz kılmaya ruhsat yoktur. Oraya gitmeye de ruhsat yoktur. Eğer gasp edilen ev cami veya mescit yapılırsa orada toplanılmaz. Gasp edilen ev yol yapılırsa, oradan geçmeye de ruhsat yoktur. Hiç kimsenin oturmadığı meskün olmayan yerde mescit yapsa oraya uğrayanda az olsa ihtiyaç olmadığı için mescit olmaz. Garaib’te de böyledir.[6] 

            Mescitte yellenen adamda ihtilaf olundu. Bazı fukaha bunda beis görmedi. Bazıları ise “Mescitte yellenmez, ihtiyacı olursa dışarı çıkar.” dedi. Esah olan da budur. Timurtaşi’de de böyledir. Sahih olan iki kavilden esah olana göre, abdestsizin mescide girmesinde beis yoktur. Mûtekif olmayan bir kimsenin mescitte yiyp içmesi, uyuması mekruh olur. eğer bunları yapmak isterse uygun olan, itikâfa niyet edip mescide girmek ve niyeti miktarı  mevlâ’yı zikrettikten sonra veya namaz kıldıktan sonra  dilediğini yapar. Siraciye’de de böyledir. Garip  (yolcu, yabancı)  olan kimse ve ev sahibi için mescitte uyumasında beis yoktur. Mezhepte sahih olan budur. En güzeli vera gösterip mescitte uyumamaktır. Hizanetülfetavi’de de böyledir. Bedeninde necaset olan kimse mescide giremez. Mescitlerde her türlü dünya işi yapmak mekruhtur.[7]  Mescitlerde çocuk okutmakta beis yoktur. [8]





--------------------------------------------------------------------------------

[1]  Mescitte namaz veya zikir için giden kimse ibadetle meşğul olmasa bile ona selam vermek sünnet değildir.

[2]  Mescitte sesli olarak zikretmek haramdır. (Hulasatülecvibe C.2  S.262 – F.İbn-i Nüceym’den )

[3]  F.Hindiye  C.5  S.321

[4]  Ruhulbeyan  C.3  S.400

[5]  F.Hindiye C.5  S.322

[6]  F.Hindiye C.5  S.320

[7] Fetavilhindiye  C.5  S.321 

[8] Hediyetülalâiye  S.345


 

Çevrimdışı Eymen

  • Moderatör
  • araştırmacı
  • *****
  • İleti: 313
Mescitte konuşmak ve bazı meseleler
« Yanıtla #4 : 12 Ağustos 2008, 17:54:57 »
Konuşmak için mescide oturmak bilittifak mübah değildir. Çünkü mescid dünya işleri için yapılmamıştır. Salatülcellabi ismli kitapta “Dünya kelamlarından mübah olanları mescitte konuşmak caiz olur. evla olan ise Allâh-ü Teâlâyı zikirle meşgul olup dünya kelamı konuşmamaktır.” dedi. Timurtaşi’de de böyledir.[1] 

Bir hadis-i şerifte “Mescitte dünya kelamı konuşmak hayvanın otu yediği gibi hasenatı yer.” buyurulmuştur.[2] Hangi mescit olursa olsun mescitlerin üstüne çıkmak mekruhtur. Bundan dolayı sıcak her ne kadar şiddetli olsa cemaatle mescidin üzerinde namaz kılmak mekruhtur. Ancak mescit cemaate dar geldiği için zaruretten dolayı mescidin üzerine çıkıp namaz kılarsa mekruh olmaz. Garaib’te de böyledir.[3] 

İki ayağını uykuda veya uyanık halinde kıble cihetine uzatmak mekruhtur. Şeriat kitaplarının karşısına uzatmakta mekruhtur. Hanımıyla cima ederken ayaklarını kıble tarafına uzatmakta böyledir. Serahsi’nin Muhît’inde de böyledir.

Mescidin kıble tarafına tuvalet yapmakta mekruhtur. Siraciye’de de böyledir. İmâm-ı Muhammed (r.h) şöyle buyurmuştur: Ben mescidin kıble cihetine tuvalet, hama ve kabristanlık yapmayı hoş görmüyorum. Fukaha İmâm-ı Muhammed’in kavlini izah sadedinde bazısı “İmam-ı Muhammed bununla hamamın duvarını murad etmedi, hamamın pis suyunun kıble tarafında olmasını ve namaz eda ederken necasete karşı dönmeyi kasd etti.” dediler. Tuvaletle de “Nefsülmahrec yani tuvaletin kendini kasdetti.” derken,  bazıları da “Tuvaletin duvarını kasdetti” dediler. Kabrin mekruh olmasının manası hakkında bazıları Yahudilere benzememek içindir” derken, bazıları da kabirde ölülerin kemikleri olduğu içindir” dediler. Ölülerin kemikleri ise necistir.

Bütün bu anlatılanlar namaz kılanla bu yerlerin arasında duvar veya sütre olmadığı zamandır. Eğer duvar olursa mekruh olmaz. Çünkü duvar onlarla namaz kılanın arasını ayırır. Duvar olmadığı zaman cemaatin mescidinde mekruh olup evinin mescidinde mekruh değildir. Her Müslüman evinde namaz kılmak için bir yer yaptırması müstehaptır. Ancak bu yer mescit hükmünü almaz, yine kendi mülküdür. Kıble cihetinde ki hedefe atış yapmak mekruhtur.

[1]  F.Hindiye  C.5  S.321

[2]  Ruhulbeyan  C.3  S.400

[3]  F.Hindiye C.5  S.322

Zaman bir kılıçtır; sen onu kesmezsen, o seni keser.

Çevrimdışı Eymen

  • Moderatör
  • araştırmacı
  • *****
  • İleti: 313
Ynt: Câmi’lere Saygı
« Yanıtla #5 : 31 Ocak 2009, 12:14:15 »
Rasûlüllah S.A.V. buyurdu:
Mescide giden kimse:
*Mest ve ayakkabıları temiz olup sağ ayakla girer...
*“Bismillâhi ve selâmün alâ Rasûlihî ve alâ melâiketihî Allahümmeftah lenâ ebvâbe rahmetike inneke entel vehhâb” düâsını okur...
*Mescidde bulunanlara selâm verir... Kimse yoksa; “Esselâmü aleynâ ve alâ ibâdillâ-hissâlihîn,” der.
*“Eşhedü en lâilâhe illAllah ve enne muhammeden Rasûlüllah” der...
*Namaz kılanların önünden geçmez...
*Dünya işleriyle meşgul olmaz...
*Dünya kelâmı konuşmaz...
*İki rekât namaz kılar...
*Abdestsiz girmez...
*Kalkarken; “Sübhânekellahümme ve bihamdike eşhedü en lâilâhe illâ ente estağfiruke ve etûbü ileyke” der.”
Zaman bir kılıçtır; sen onu kesmezsen, o seni keser.